بیتی از یک غــــــزل از دل برخــــاسته

            این  واژه ی   زیبای  سخن    بیش  ز  قند  است  

                دیده  چون  خواست  گریزد  که از این مسلخ دل  

                                  قصه ها  گفتم  و    ز آن   گفته  پر آبش  کـردم    

                               تا  بار   دگر   شاد   باشید                   منصور 

دو بیت از یک غزل از دل برخاسته این غزل دوازده بیت است

               این   واژه ی   زیبای   سخن  بیش   ز  قند  است  

                  شهدی  شکری  تو  انگبینی   

                                                              از  چشم  بدی   نظــر  نبینی  

                  و آندم که به دیده خواب داری  

                                                             صد  حور و  پری   در  آستینی   

                    تا  مطلع و  بیت دگر  ای  یار وفادار         شادی ببرت باد خدای تو نگهدار 

بیتی بداهـــه که امـــید است غــــزلی دلــنشین گـــردد

              این   واژه ی  زیبای  سخن   بیش  ز  قند  است  

                ای دل  ز او  چه  دیدی ؟ دادی تعب  به دستم  

                                       ز آندم که  لب  گزیدش  من  بر طلب  نشستم  

                                  تا  بار  دگر   شاد  باشید                منصور 

مطلع و مقطع غزل (((( جمال جمیل )))) هفت بیت است

                 این   واژه ی  زیبای  سخن  بیش  ز   قند  است  

                   چشم بصیر  ار که  سیر  می نشود  ز آن جمیل  

                                         ز آنکه  جمـالش   کـــثیر  دل  ببرد  ز این  قبیل   

                  و ر  چـــه که  منصور وار   ســـر  بسپارم  به دار  

                                        جان  و  دلی   می دهم   بلـــکه  ببینم  جمیل   

                                   تا  دگر  بار    شاد  باشید                 منصور  

ابیاتی بداهه که امید است غزلی دلنشین گردد

             این  واژه ی   زیبای  سخن  بیش  ز   قند  است  

              ز آتش   عشقی  دل  من  در گرفت  

                                                  شعله ی آن خاست  به پیکر گرفت  

             آتش  آن   پیکر  و  تن  گـــــر گرفت  

                                                  دست  بشد  دامن  داور  گــــرفت   

                 تا  مطلع و  بیت دگر  ای یار  وفا دار       شادی  ببرت  باد  خدای تو نگهدار  

ابیاتی از یک غزل

                این   واژه ی  زیبای  سخن   بیش  ز  قند  است   

                 این  مسجد و  میخانه  نمودند   بهانه   

                                      بر دل  نظری کن که شما عین خدایید    

             وی اهل  ریا   بر در دل  خانه  بسازید  

                                        بر  راه  ریا  منـــظر  یزدان  نتوان  دید   

           دل  کعبه  نما  بر حرمش  کن تو  طوافی  

                                                   بیت  الحرمست  این دل و انگار  ندانید  

                                          دنباله ی  این  غزل  را  در  لینک    ذیل  بخوانید 

          http://asemanesher.blogfa.com/comments/?blogid=asemanesher&postid=193&timezone=12600  

                               تا   دگر  بار              شاد  باشید                          منصور 

بیتی بداهـــه که امــید است غـــزلی دلــنشین گــردد

              این   واژه ی   زیبای  سخن   بیش ز   قند   است   

                چونست  حال  آنی  چون من   سپر  ندارد ؟  

                                               کار  دل  است  ما  را  و آن  جز  خطر  ندارد   

                                تا   دگر  بار     کامروا   باشید                    منصور 

بیتی از یک غــــــزل از دل برخاسته

              این  واژه ی  زیبای  سخن  بیش   ز  قند  است  

                فغان  ز دست  تو  ای  گل  شدم  به  دربدری  

                                       نه  آه  در تو  اثر می کند   نه  ناله ی سحری  

                                   تا  سرایشی  دگر       خدا     نگهدار             منصور 

بیتی بداهـــه که امـــید است غـزلی دلــنشین گـــردد

           این   واژه ی   زیبای  سخن  بیش  ز  قند  است  

             آهی  از  دل  برکشم  دستی به سر خواهم گرفت  

                               آخر  ای  گل  قامتت را  کی  به بر  خواهم گرفت ؟  

                                  تا   دگر  سرایش   شاد   باشید              منصور 

بیتی بداهـــه که امـــید است غـزلی دلنشین گـــردد

             این  واژه ی  زیبای  سخن  بیش  ز  قند  است  

                من  به دو عالم  کجا می دهم ابروی یار  

                                           آنکه مرا میکشد با سر یک موی خویش   

                                   تا  دگر  سرایش   کامروا باشید            منصور

بیتـی از یک غـــزل از دل برخــــاسـته شـش بیت است

             این   واژه ی  زیبای  سخن  بیش  ز  قند  است  

               رو تـــیر  بلا  را  به  دعــا دفـع  خطر کن  

                                            تا  اینکه  ببینی  تو به این  دیده  خدا را  

                                     تا  دگر  بار   شاد  باشید               منصور 

بیتی بداهـــه که امیـــد است غــزلی دلــنشین گــــردد

                این  واژه ی   زیبای  سخن  بیش  ز  قند  است  

                   روی  وی  و  آن  خـــم  ابروی  اوست   

                                                یاد  من   آرد  همه دم  دوست دوست  

                                   تا   سرایشی  دگر     شاد   باشید              منصور  

بداهــــه ســـــــــرایی غــــــــــــــــــزل

                این  واژه ی   زیبای  سخن   بیش  ز  قند  است   

                  یک سر مو  حلقه ی  داری  شده   

                                                          رهزن  من  چشم  خماری  شده   

                 پای من  از  رفتن  بر ســـــوی  او   

                                                          لنگ تر  از   پای   شکـاری  شده   

                 دل  نکشد   بار  غمش  در  کـنار   

                                                           من  چه بگویم  که چه باری شده  

                 و آنچه  خلــــیده به  دل  زار  من   

                                                            سخت تر از  تیر  چه خاری  شده  

                 گـــریه  ز  منصور  امــــانش  برید  

                                                             بارش  آن   ابر  بهـــــاری  شده    

                                امیدوارم  بدون  ایراد  باشد  زیرا   همراه  با سرایش   روی  کیبرد  امد

                               نام  این  غزل  هم  باشد   باران  بهاری                   منصور   

بیتی بداهه کـــــه امیــــد است غزلی دلــنشین گردد

               این  واژه ی   زیبای   سخن   بیش   ز  قند  است  

                کمتـــرم   کی  بدهـــند  آنچــه  بداند  الست  

                                             غم  هجران و  شب  تار  به  بالین  من است  

                   تا  مطلع  و بیت  دگر  ای  یار  وفا دار    شادی  ببرت  باد  خدای تو  نگهدار       منصور

بیتی بداهـه که امیـد است غزلی دلنشین گردد

           این  واژه ی  زیبای   سخن   بیش   ز  قند  است   

            در چنبر  زلفت  من  اگـــر  تاب  ندارم  

                                                جز  یک دل  بی مایه ی  بیتاب  ندارم   

                                تا  دگر سرایش    خدا  نگهدار            منصور