مطلع غزل ( درد فراق ) هشت بیت است

          این    واژه ی     زیبای    سخن     بیش   ز  قند    است  

              گر چه  بی  روی  خوشت  من   بگذرانم   روز  را 

                                                با که  گویم  این همه  رنج  و  غم  جانسوز  را  ؟ 

                       این  غزل  هشت  بیت  است    تا دگر  بار         خدا نگهدار             منصور

بیتی بداهه

          این   واژه ی    زیبای   سخن     بیش    ز   قند   است 

             بند   آن   لبخندم  و   دل  می دود   دنبال  او 

                                                  با  که  گویم  رفته ام  عمری  پی  آن خال او 

                                تا   دگر   سرایش          شاد  باشید                 منصور

بیتی بداهه که امید است غزلی دلنشین گردد

         این   واژه ی    زیبای   سخن       بیش   ز   قند   است 

             آن  قــــند  لبت    داده   به  زنبور    چه  پندی 

                                                  بر  راه  عسل  گشت  و  ز نیش است  گزندی 

                                           مدام    بهاری    باشید                     منصور

بیتی بداهه

          این    واژه ی    زیبای     سخن    بیش   ز   قند   است 

               سهم من از  روی تو    بردن  این آبروست 

                                                          آبرویم رفت و   دل  در پی تو کو به کوست 

                                  تا دگر سرایش             خدا نگهدار            منصور

بیتی بداهه

         این    واژه ی    زیبای    سخن     بیش    ز    قند    است 

              رفتی   ز  برم    دل از  تو  بیمار   شده 

                                                            گویم  که چه شد ؟  بسی گرفتار شده 

                                                    بهاری   باشید                      منصور

بیتی بداهه که امید است غزلی دلنشین گردد

          این   واژه ی   زیبای    سخن     بیش   ز    قند     است 

               ای که   برهنه  پا   تو را  در  بر  خویش  دیده ام 

                                                   پای  چنین  لطیف  تو    من   ز  کسی  ندیده ام 

                                            همیشه   بهاری   باشید                      منصور

بیتی از یک غزل از دل برخاسته

         این   واژه ی    زیبای    سخن     بیش    ز    قند    است 

               گردش   چشم  تو  و    گردش   پیمانه  یکیست  

                                                  مستی  هر  دو  بر این  عاشق  دیوانه  یکیست  

                      تا  دگر  سرایش  شاد  باشید       این  غزل  ده بیت  است                منصور

مطلع غزل ( می و میخانه ) نه بیت است

        این   واژه ی    زیبای     سخن    بیش    ز    قند    است 

             ساقیا  من  به  تامل  که  ز  مل  یک  خبری 

                                                      تا کی  از  بهر  یکی  جرعه کشم  در بدری ؟ 

                                                     مدام   بهاری  باشید                منصور

بیتی از یک غزل از دل برخاسته شش بیت است

         این    واژه ی     زیبای    سخن    بیش   ز    قند   است 

                     با  کس  مکن  آنچه  با  من  آنی 

                                                              با من که  بسی  تو   سر  گرانی 

                                        تا  دگر   سرایش     شاد  باشید                  منصور

بیتی از یک غزل از دل برخاسته ( هشت بیت است )

          این   واژه ی    زیبای     سخن     بیش   ز   قند    است  

              خسته  دلان   با  که  بگویند    غم  خویش 

                                                        زهر چه  بد زد   بدل  این  عقرب  کج  نیش 

                                 این غزل   هشت  بیت است         شاد باشید              منصور

حکایت

           این    واژه ی    زیبای    سخن     بیش   ز   قند  است 

                     سرو  قدی  پای  به  صحرا  نهاد 

                                                              تا بکــــند   غـم  بدرش   از  نهاد 

                    دلشده ای سرو  قدش  را  بدید 

                                                               با  نگهی   دل   ز  بر   او   خرید 

                        بقیه ی   این  جکایت را  در  دیوان  اشعارم  بخوانید                  منصور

بیتی بداهه که امید است غزلی دلنشین گردد

          این   واژه ی     زیبای     سخن      بیش   ز   قند   است 

                لب   شیرین  گلی   تلخ   مرا  کرده  چه  کام 

                                                    خوش  به  وصلش  برسم او  بدهد هم دشنام 

                                                   شیرین    کام    باشید                  منصور

بداهه سرایی

         این    واژه ی    زیبای    سخن    بیش    ز    قند   است 

                   دست  تمنا   به  درت   گر  دراز 

                                                             میکنم ای  خالق من چاره ساز 

                   تا  که  کنی  حاجت من  را  روا 

                                                             من نشوم   از تو  و   یارم   جدا  

                  چشم  طلب   بر در  تو  دوخته 

                                                             ای  که  مرا   عشق   بیاموخته 

                  یار  مرا   داده  تو    روی  جمیل 

                                                           جان  بسی  بر رخ  او  شد  قتیل  

                                و  این  بداهه   سرایی    سیزده   بیت   گردید      منصور

بیتی بداهه

        این    واژه ی    زیبای    سخن    بیش    ز     قند    است  

             بگذار  بگویم  به  تو   همسایه ی   دیوار  به دیوار 

                                                 گر  یار  من  آنجا   گذرش  گشت   انگار  نه انگار 

                                                بهاری   باشید                          منصور

شعری نو اما بداهه

          این    واژه ی   زیبای   سخن      بیش     ز   قند  است 

                               شعری  نو   و   بداهه 

              نه  دلم  عاشق  و    نی  حالت   عاشق  دارم 

                                              مستی ام  را  نپرانید 

                                                               که  بد  حالم  من 

                                                                   من   سیه  مست  دلی    ناچیزم 

              نه  به  دنبال  رخ  ماهرخی  هستم  من 

                                               چکنم  مستم  من  ؟  

                                                        دیشب از  جام  الستی   

                                                                             بسحر  می   خوردم 

              تا  دم   صبح  به  دیوار  و  به  در میخوردم 

                                                     مستی ام  را  نپرانید   

                                                                      که  بد  حالم  من  

                                  این  شعر  نو   طولانی  گردید                        شاد  باشید          منصور