این   واژه ی    زیبای   سخن     بیش    ز   قند   است  

              من  نگفتم   به  تو   ای  دل   پی آن  یار  مرو ؟ 

                                                  رفتی  و   گوش   نکردی    دگر   این بار   مرو 

                                 تا   دگر  روز            خدا نگهدار               منصور

        این    واژه ی    زیبای    سخن     بیش    ز    قند   است 

               هر چه  کردم  ندهم  دل   تو  که  چشمت  نگذاشت 

                                            این چه  چشمیست  خدایا  به دلم  مهر تو کاشت ؟ 

                                 تا  بار دگر           خدا    نگهدار                   منصور

          این   واژه ی    زیبای   سخن    بیش   ز     قند   است 

                من  ار  که    تیر  نگه  در دلم    فرو  کردم 

                                                      چه  از  دو  چشم  عزیزت دوباره  در  دردم 

                                  تا  بار دگر                 خدا  نگهدار                 منصور

        این    واژه ی    زیبای    سخن    بیش    ز     قند    است 

            این  یکی  بوسه  که  بین  دو  لبان  من و  توست 

                                                امتزاجی  چه  خوش از  آب  دهان  من  و  توست 

           گل  بگو      گل    چو  ببیند   ز  کلامت    منصور 

                                                 تا  حریفان   برمند   آنچه   میان    من  و  توست 

                                  تا  دگر بار                   خدا نگهدار                    منصور

         این   واژه ی    زیبای   سخن     بیش    ز   قند   است 

               ز شوق  روی و وصالت  چنان  به  گریه  نشستم 

                                                که  سر  ز پا  نشناسم  چه گریه  کنده  ز دستم 

                      تا  دگر بار  با این بیت  از دل برخاسته              خدا  نگهدار             منصور

            این  واژه ی   زیبای   سخن     بیش    ز   قند   است  

                  گفتم  : خبری   گفت : مرا  غم چو  تو  بسیار 

                                                   گفتم : که  توئی  همچو  منم  روی به  دیوار ؟ 

                  گفتا  :  نشود    غصه    نگه داشت   ز آن   یار  

                                                  گفتم :  بنشین   غصه  مخور    دل  تو  نگهدار 

                                                  هشت  بیت  گردید

                                تا بار  دگر  باد   خدای  تو  نگهدار                      منصور

         این   واژه ی     زیبای    سخن     بیش   ز    قند   است 

             خم  ابروی  وی ار  بر کمرم   خم  انداخت 

                                                          بجز از  خم  بدلم  هم  ز ازل  غم  انداخت 

                                        تا دگر بار                خدا نگهدار                منصور

           این   واژه ی   زیبای   سخن     بیش   ز   قند   است 

                 ترسم که به حشرم چو حساب آید  و  کردار 

                                                     اندر  خـــور   عفـوش  که  گنهکار    نبـاشم 

                              ابیاتی   از   این  غزل را    در  اسمان شعر و غزل   در  بلاگفا   بخوانید 

                                       تا  بار  دگر                خدا نگهدار                   منصور

          این    واژه ی    زیبای    سخن    بیش   ز   قند     است 

              من  از این  نزار و  زارم  که  دلم  شده  به بازی 

                                                   نه  که   چشم  دلنوازی  نه  که   یار  جانگدازی 

             نه  صنم نه می نه مستی نه هوای بت پرستی 

                                                   چکنم در این  بیابان ؟  برسان  تو  چاره  سازی 

            نه که مه نه شور عشقی نه شبی نه شب نشینی 

                                                   نه  هوای آه و  راهی  نه که  پرده ای  ز سازی 

           نه گلی  بچشم  منصور و  نه که  قبله ای نمازی 

                                                    چکنم  به هجر و  زجرم   برسان   تو   دلنوازی 

                                         تا بار دگر                خدا نگهدار           منصور

          این   واژه ی    زیبای   سخن     بیش   ز   قند   است 

             کعبه را   هر که  رود  حاجی و   نامی  دارد 

                                                    رخ  زیبای   تو  هم   رکــن  و   مقامی  دارد  

             گر که  منصور  به  گرد تو   بگردد  چه شود ؟ 

                                                    گر چنین گردد و  در دست  چه  جامی دارد

                                    تا  دگر بار             خدا نگهدار                منصور

           این   واژه ی   زیبای   سخن     بیش    ز    قند   است 

               بر لبم  می نالم و  در سینه گر  آهم   رواست 

                                                   ز آنکه  چشم دلبرم  تیر افکن و  هم  دلرباست 

              منکه از خود بی خودم  ای همسفر  راهی بزن 

                                                  بهر روی و دیدنش چشمم به در دستم دعاست 

                                           تا   بار  دگر              خدا نگهدار               منصور

            این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش  ز    قند   است 

                  این  منم   کز هجر تو   بر دامنم 

                                                                   اشک هجران و بسوزد خرمنم ؟ 

                 گر ز منصورت تو سر خواهی بگو  

                                                                  تا  به یکدم  من  به پایت  افکنم 

                    این غزل  شش  بیت  است     تا  دگر بار       خدا نگهدار             منصور